Ieder zijn/haar eigen werkelijkheid
....U vraagt zich misschien af, wat is nu de werkelijkheid?
Ik ben niet van plan hier een antwoord op te geven want die zult u zelf moeten vinden. Het is ook ieders goed recht om zijn/haar eigen werkelijkheid te beleven. Wat mij interesseert is de werkelijkheid die mij omgeeft en die ik waarneem. Is mijn werkelijkheid dezelfde als de uwe? Ik betwijfel het. Ook al zullen er veel overeenkomsten zijn, dan nog zullen ze van elkaar verschillen. Het interessante hiervan is om te ontdekken of uw werkelijkheid kan samenvallen met die van mij, want dan hebben we een gedeelde werkelijkheid.Het onderzoeken en observeren van de werkelijkheid is enerverend en ontspannend tegelijk. Want ik ervaar zowel mijn eigen werkelijkheid als die van anderen. Omdat ik alleen observeer is het op een bepaalde manier relaxed. Als het kijken naar een film of het lezen van een boek. Het wordt ingewikkelder wanneer ik ook wil begrijpen waarom de werkelijkheid van een ander verschilt en vooral waarin hij verschilt.
Ik heb gemerkt dat, door zo met de werkelijkheid bezig te zijn ik iedere dag weer als een bijzondere belevenis kan ervaren.Laat ik als simpel voorbeeld de invasie in het voorjaar van de sneeuwklokjes en de krokussen in de tuin nemen.
I edere ochtend als ik het huis verlaat om naar de zaak te gaan en iedere avond als ik weer thuis kom zie ik de sneeuwklokjes in de tuin. Als ik vrij ben zie ik ze zelfs een aantal malen per dag. Maar ik bemerk dat ik ze iedere dag anders zie. Soms heel nadrukkelijk en soms wat meer op de achtergrond. De ene dag wat verder open en een andere dag weer meer in combinatie met de omgeving. Ik zie ze op plekken waar ik ze nog niet eerder heb gezien. Heb ik ze hier gisteren dan over het hoofd gezien of zijn ze net opgekomen?Gedurende de laatste twee weken is hun aantal merkbaar per dag toegenomen. Langzaam verdringen ze de bruine kleur van het afgevallen en halfverteerde blad van afgelopen herfst en winter. Ik kan me nog van het vorige jaar herinneren dat er op een gegeven moment echt een tapijt lag van wit en groen met hier en daar een toefje paars en een verloren vlekje geel. Prachtig was dat.
Ze rukken op, onder het tuinhek door en over het gras dat naar de weg loopt.
In het bos, de slootwal, op het gras onder de fruitbomen, tussen de tegels van het terras, tussen de kruiden en de rozen en op het pad welke door de tuin leidt naar de stal. Ze kennen geen grenzen en lijken in hun enthousiasme op een enorm leger rennende kinderen met groene beentjes, luid roepend met hun witte, gele en paarse stemmetjes. Nooit gedacht dat ik hiervan zo kan genieten.Dit bewust waar te nemen is een geweldige ervaring. Hierdoor wordt ik gesterkt in mijn mening dat ik als kunstenaar geen (speciale) dingen hoef te doen of te maken. Maar juist proberen om al het andere wat ik wel doe de volle bewuste aandacht en concentratie te geven. En geloof me, dat valt niet mee maar is prachtig als het lukt.
Als mens dien ik er nu alleen nog maar voor te zorgen dat deze sneeuwklokjes en krokussen komend jaar weer in de gelegenheid zijn om bij de eerste stijging van de temperaturen opnieuw te voorschijn te komen. En het mooie is dat ik daar haast niets voor hoef te doen behalve ze de ruimte te gunnen. Soms denk ik dat je ook alleen maar je leven de ruimte moet gunnen zodat het zich kan ontwikkelen in een vorm die van nature uit het beste bij je past. Niet gehinderd door welke heersende gedachte van de tijdsgeest maar ook.
Dit is slechts een momentopname uit mijn werkelijkheid.
Voor wat de rest betreft, "I'm a product of your imagination".
