Le bonheur se raconte mal
Zie, ik ben een trieste dood gestorven
Hoog, hoog wilde ik zijn
maar er hangt ijle lucht
in de toppen van mijn bestaan
Het is waar dat men van grote hoogte
veel kan zien.
En toch
er is zoveel wat men niet meer ziet
Alleen een luchtbel kan ongestraft tot grote hoogte stijgen
om vervolgens bij zichzelf uit te komen.
Mijn benen konden het gewicht
van mijn dromen niet meer dragen
en zie, zij zijn bezweken
Gemaakt van hetzelfde
metaal als ik ben
En toch
zo vreemd, alsof horen zij niet echt bij mij
mijn kracht heeft mij verlaten
als ware, zij nooit van mij geweest
Ik ben een trieste dood gestorven
maar heb ik werkelijk wel geleefd
Ik heb bestaan dat is zeker
en misschien besta ik nog
wel voort lang hierna
En toch
hoor hier mijn cri du coeur
Leef, leef, leef! Leef met uw hart open en bloot
en bedenk zoals u uw leven hebt geleefd, zo gaat u ook dood.
